eski türk filmlerinin cazibesi

eski türk filmleri deyince akla hemen o samimi, doğal oyunculuklar geliyor. teknoloji bu kadar gelişmemişken bile filmlerin ruhu vardı, şimdiki yapımların çoğunda o sıcaklığı bulamıyorum.

eski türk filmleri, şimdiki görsel efektlere inat sade bir hikaye anlatırdı. mesela bir sahne vardır; karakterin yüz ifadesiyle her şeyi anlatırdı, donanım yoktu ama yazılım sağlamdı yani.

şimdiki filmlerde o eski sıcaklığı bulamıyorum ama eski türk filmlerindeki o samimiyet ve doğallık insanı içine çekiyor. her kargo paketimi açar gibi bir heyecanla izliyorum onları.

o konak bahçelerindeki çekimler yok mu, içim açılıyor resmen. şimdiki dizilerin hepsi aynı plato, beş paralık. yeşilçam güzelliği flaşlı fotoğraflar ambiyans farkı (bkz: adile naşit evleri)

Gerçekten değişik bir cazibe