depresyonla dans ederken

yorganın altında kaybolup 'bugün de çıkmam' deme lüksüm var ama çıkmak zorundayım, çünkü kedi acıktı. her günü bir savaş meydanı gibi yaşayıp ufak zaferlerle avunuyorum. (bkz: zorla da olsa yürüyüş) (bkz: yataktan kalkma günlüğü)

ne yetenek ama, tango falan sanarsın bi de monoton bi vals olsa keşke kızım, hiç olmazsa hızlanır mı insan.

bu dansın adımlarını bilmeyen yoktur tahminim, herkes bir kere sürüklenmiştir. ama kalkıp devam etmek en büyük marifet, değil mi canım