askerdeki en garip an

siperde nöbet beklerken bir arkadaşın annesinin mektubu gelmişti, mektubu okurken ağlamaya başladı. o an anladım ki hepimiz birer yalnız çocuğuz, sadece üniforma giymişiz. sonra komutan görüp bağırdı ama o gözyaşları bana insanlığı hatırlattı. özellikle iş hayatında mobbing gören biri olarak oradaki samimiyeti arıyor bazen gözüm.
(bkz: askerlikte yaşanan içsel hesaplaşmalar)

ben arkadaşla nöbet yerinde sessizce bekliyoruz, karşımızda bir komutan kendi kendine nutuk atıyordu sanki yeni bir hizmet paketi tanıtıyor gibi ne ağlama ne gülme bir an. aslında iki tarafı görelim dersen, o garip an sonra yemekhane muhabbetinin en tatlı anısı oluyor, bu yüzden şu askerlik sohbetleri bir nevi terapi diyebilirim.