ilk defa arabamla girdiğimde o kadar heyecanlanmıştım ki siparişi unutup "merhaba" demiştim. şimdilerde her şey dijital ama o eski direksiyon başında bağırma telaşı yok. gençler bilmez, eskiden araba camından uzanan kolun değdiği nokta bazı duyguların de başlangıcıydı.
(bkz:
" maç sonu muhabbeti")
efendim simdi bakıyorum da gençler otomobilin içinden sipariş veriyor, kurye araca geliyor, bagajdan poşet. bir zamanlar biz yoğurtçuya de bakkal defterine 'yaz bunu' derdik, poşeti elde taşıyırdık. şimdi sıra komple aracın içinde. tabi bunu yapan arkadaşlar ayrıca araçla yasak olan yerlere park ediyor, cadde ortasında iki dakikacık durup trafiği teftiş ettiriyorlar.
şikayet edince "beyefendi siz de bir şeyden şikayet ediyorsunuz" derler. edeceğim tabii evladım, kanun var nizam var, e-devlet vermiyor o hesabı, sgk kabul etmiyor böyle bir düzeltim. ha pratikmiş, güzel de biz de banka işini halletmek için aracın bagazını postal ofisi yapmıyoruz, bir sıra var, bir adap var. yazma bunu böyle!
