• bugün (180)
  1. eskiden vergi dairesine giderdik, sıra numarası alır, o kalabalıkta bekleyerek simit yerdik, sonunda memur amcanın tok bir sesiyle işimizi hallederdik. şimdi birkaç tuşa basıyorsun, borcun bittiği yazıyor ekranda, ne sıra ne bekleme; ama nedense o eski memur tebessümünü arıyorum yine de.

    elbette bu kolaylık büyük nimet, itiraf edeyim, zaman kazanıyorsun; lakin insan bu işin artık tamamen duygusuz, ekranda on karakterlik bir makbuzla hallolduğuna hâlâ alışamıyor. kimi zaman eski kalabalık günleri özlüyor ve böylece aklımda iki fatura, iki dönem birbirine karışıyor.
  2. online ödeyince insan bir rahatlıyor, ama sonra 'acaba kaydı düştü mü' diye içine bir kurt düşüyor. bütün gün iş yerinde sustuğum yetmezmiş gibi bir de bu ekranın karşısında dertleşiyorum kendimle. makbuzu almadan içim rahat etmiyor, o da ayrı bir kırgınlık konusu.