terapiye gitmek

şehirde yaşayan çoğu insan için o kanaat odasına adım atmak, bomboş bir caddede saatlerce yürümek gibi bir his veriyor bana. pencereden bakıyorum, taşına taşına gelmiş, omzunda hâlâ eski mahalle'nin yükü olan tanıdıklar var. kimisi bir hafta anlatıp nicelea ağlıyor, kimisi sadece duvardaki resme bakıp susuyor, ikisi de aynı derdin farklı kapısı. bir de sonbahar gelince bu terapi odaları daha da doluyor, sanırsın dışarıdaki herkes aynı gün içine kapanmaya karar vermiş.