taşınma kararı özlem değil zorunluluk

işyerinde mobbingle mücadele etmekten yorulunca anladım, bu eşyaların taşınması başka bir dert. iki haftada koltuk söktüm, kargolar içime sindi. sevmek insanı hiçbir yere taşımıyor, başka çare yok zaten.
(bkz: zorunlu tebessüm)

almanya'da oturup türkiye'yi özlemek ayrı, izmir'e taşınmayı düşünmek ayrı bir roman. buranın düzeni var ama oralarda yıllanmış dostluk yok. ne yapacağımı şaşırdım, ama gönül her daim o mavi kıyılara akıyor.