tabakta denge arayanlar

son yirmi dört saattir ne yediysem hep bir tarafı baskın geliyor, ama dünkü mercimek çorbası kahvaltıya da sızınca dengenin aslında esneklikten geçtiğini farkettim. kimi fast food seveni dinlersin, kimi ev yemeğiyle barışıktır; asıl mesele bir öğün bile olsa gözünü doyurmak.

tabağımdaki yemeğin dengeli olmasına takılmak belki de hayatımda kontrol edebildiğim tek şey; protein, karbonhidrat, sebze derken aslında masada otururken hayatın düzenini kurmaya çalışıyorum, ama çoğu zaman denge tezgah yerine kafamda kuruluyor.

herkes bir diyet peşinde koşuyor, oysa mutfakta en güzel tarif annemin elinden çıkardı, o hiç kalori hesabı yapmazdı. öyle iş yerinde yalnızken kafamı dağıtmak için sağlıklı menüler kurcalıyorum ama içimde hep bir burukluk. mevzu sadece yemek değil, yaşama sevinci olmalı ayol, bunu anlatamıyoruz.