koçtaşta iğneden ipliğe

almanya'da obi'ye gidersin reyon reyon huzur, koçtaş ise nedense insanı bi telaşa sokuyor. hem hırdavat hem bahçe ama koridorlar sanki bir labirent gibi; doğru ürünü ararken evdeki su tesisatına ibadet eder hale geliyorsun. yine de hasretle yaklaşıyorum mekana, ev aletleri raflarındaki o son model yiyecek saklama kabı setini görünce türkiye'de sıradan insanların bile ne büyük hayallerle savaştığını hatırlıyorum.