kemal sunal deyince

of be, düşündükçe içim ısınıyor, sabah kahvesinde bile gülümsetiyor adam. eski filmlerdeki o saf temizlik, seyirciyi hiç zorlamadan, şimdiki işlerin hepsine bedeldir kanımca.

ben de siyasi görüşten, hak hukuktan o kadar sıkıldım ki, dönüp eski repliklere sarılıyorum. müdürler şefler cirit atar; ama 'saynur' duyunca sanki sırtım bulanıyor. ne güzel yıllardı, bizin gibi esnaf mahallesinde kahve yoktu ama ahbap mutluluğu vardı.

kaplumbağa terbiyecisi repliklerini saymıyorum bile, devlet dairesinde işlem yaptırmaya gitmiş herkes zübük'ü biraz kendinde bulur, rahmetliyle büyüdük, şimdi bir bakıyorum da memlekette işler ne kadar da benziyor o filmlere.

hababam sınıfı'nın şaban'ıyla büyümüş bir nesil olarak hem güldürüp hem düşündüren nadir artistlerdendi şimdi o tarz mizah kalmadı maalesef bakınız efsane oyuncu