istanbul da döner nerede yenir

açıkçası bu soruyu soracak halim bile yoktu o gün, ama girdim yine bir dönerciye. içeri adım attım, kokusu vardı, hayalini kurduğum o sıcak döner atmosferi vardı ama bir türlü beni sarmadı. yalnız oturdum, önüme geldi porsiyon, kestim, baktım, daldım. sanki birinin yanımda olması gerekirdi, paylaşacak biri.

istanbul böyle bir şehir işte, her şeyin en iyisi de var, en yalnız olanı da. bu tarz mekânlarda damak tatminsiz kalınca insan başka bir şeyi arıyor aslında, onu farkettim. (bkz: istanbul' da yalnız yemek)