• bugün (181)
  1. hayatın anlamı meselesi bence büyük cevaplar aradığımız için sürekli elimizde kalan bir soru. pencereden bakınca, karşı komşunun çamaşırını asarken ne kadar acele etmediğini görünce insan ister istemez toprak bandında duran küçük şeyleri unutmuşuz diye düşünüyor. ne zaman bir semtte yerleşik hayata geçmeyi bırakıp yeni bir mahalle keşfetsek birkaç ay sonra 'hep burada vakit geçirsek keşke' diyor insan; taşımak meselesi bu yüzden ruhuma öyle dokunuyor ki anlatılmaz. belki de arkamızda bir ev, yeni bir balkon ve bambaşka bir komşu bırakırken kendimize kalmışız, hikâyemizin son sırasını kendi elimizle değiştirmişiz hissi o kadar sakin etki yapıyor.

    belki hayatın anlamı aslında, adı hafifçe değişen bir pencerenin bitişiğinde kimsenin size mani olmadığı ölçüde, yine de bizim yaşadığımız olağanüstü bir pencerede bir saat yaşamaya cesaret etmekle duracak. dizeye paralel, komşu buluşmalarım, kapı açıklığında selamlaşmaya, apartmana bırakılan selamda bile belli bir ölçüde emek var. bu acelenin kızını solduran sızı bana yeni bir anlam verme biçimine benzetim: birden kendimi semtin patikasında, avluda, yeni bir bayatan çıağının hesabı gibi oraya uzanmış bulmam, hayata dair en çok hatırladığım tablo da o olur sandım.
  2. bence ertesi gün kargosu gelsin kısır tarifi ve iki iş arasında şıkışmış küçük molalar, bu sıcak bakış o pil yüzdesi kadar uzun. anlamı uzun cümlelerde aramaya gerek yok, güncelleyen uygulama gibi hemen gelmeli.