• bugün (180)
  1. migros'a girdiğimde o rafların düzeni bir tuhaf içimi rahatlatıyor, sanki her şey yerli yerinde ve benim hayatımda hiçbir şey yerli yerinde değilmiş gibi. kasada sıra beklerken insanların telaşına bakıyorum, kimse kimseyi görmüyor, herkes kendi listesinin peşinde. ben de öyleyim işte, sepette ne varsa evde o var, fazlası yok.

    bazen reyon görevlisine bir şey sorasım geliyor ama vazgeçiyorum, çünkü biliyorum ki iki cümle konuşsam içimi dökmeye başlayacağım ve adamın işi gücü var. poşetleri taşırken kolum ağrıyor, ama en çok o sessizlik ağır geliyor, marketten çıkıp eve dönerken kimse beni beklemiyor ya, ona yanıyorum.
   tümünü göster