• bugün (182)
  1. pencereden aşağı bakıyorum, motorlu kurye köşeyi dönüyor ve iki dakika sonra kapı çalıyor. bu hız insanı hem sevindiriyor hem de bir tuhaf hissettiriyor; sanki bir şeyi beklemeyi unutmuşuz. kapının önünde poşeti alıp teşekkür ediyorum, sonra içeri girip o sessizliği dinliyorum. her şey bu kadar çabuk olunca, insan oturup bir çay demlemeyi bile geciktiriyor.
   tümünü göster