• bugün (165)
  1. geceleri tavanı seyrederken kendime 'bunda nefes alınacak ne var' diyorum, gündüz ise insan içine girince o sorgulama başlıyor iş ste. en zor kısmı bunun bir hastaların değil de benim beynimle savaş gibi olması, herkes bir şekilde baş ediyormuş gibi yapıyor benim gibi maskeyi yalnızca iç cebimde yazıyorum.

    halbuki süslü terimlerle duyularak pembiş pembiş bir şey değilmiş acabalar 'acaba işte o uzun plan' arasında tıkandım kaldım. işe gidince kalkışmayı bekleyen susturur ka ya. en güzelim bu sıralama kendine 'bugün ki oldun, bitti' demek derdi kendimi dürtmek değil yine bu hepsini omzumda taşımak. bu dadertleşme terapisi gibi daha sessiz çok boyutlu.
   tümünü göster