üniversite sınavı stresi

her yıl bu dönem aynı manzara, etrafta kulaklık takan, terleyen, sürekli konuşan bir kalabalık. biz ankaralı olarak soğukkanlı bakarız ama gencecik çocuğun yüzündeki gerginliği görünce iki tarafı da anlıyorum. aile başka istiyor, çocuk başka istiyor, puan başka davranıyor, ortada mağdur hep aynı kişi.

adamakıllı bir strateji belirlemek lazım derler ama strateji denen şey iki ucu keskin değnek. bir yandan sınav tarihi baskı yapar, öte yandan hayat beklemez. sınav ne finaldir ne başlangıçtır; düpedüz bir şeyin parçasıdır. iki tarafı da tartarsak sanırım mesele matematikten çok sinirleri yönetmekte.