yeşilçam repliklerini anımsamak başlı başına bir nostalji meselesi ama ben meseleye iki taraftan da bakmaya çalışayım. bir kere o dönemin replikleri bugün bize abartılı ve klişe gibi geliyor ama o günün seyircisi için bu cümleler sinema salonlarını dolduran ortak bir dil oluşturuyordu. hocam nerede, kızım odada ağlıyor gibi kalıplar klişelik birer teatral kalıp aslında, işlevi de seyirciyle arada bir duygusal kanal kurmaktı. açık söyleyebilmem gereken şey erkeğin kaçan, giden duygusal ilişkilerin çocuğu, kadınla duyguyu ip atan ve duyayabileceleceğin kadar verdiği oyunculuklar, tabii ki bugün bazı gençlere yapılmaması rahatsız edici çünkü yaşamı direkt yansıtmıyor.
öte yandan hiçbir şey şu boş değildir: yeşilçam bir dönemin imkansızlıkları ve sansür şartları içinde elindeki malzemeyle en fazla duyguyu çıkarmanın peşindeydi. yani bugün onu izleyip gülüyoruz ama o galanın bugün bize ait olduğu aile draması, ekonomik güvensizlik ve vedalaşma kültürümüz aynı. devam
