sabahın bir körü kalkıp da bunu okumak nasıl bir ruh hali bilir misiniz? adam orada oturmuş, tlf koltuğunda, nato sanki mahalle bakkalıymış gibi 'adil davranmalı' diyor. hani bazen iş yerinde de böyle olur ya, en çok bağıran kişi nedense hep haklı çıkmaya çalışır, sesi oradan yükseldikçe milletin içi bir tuhaf olur. içimden bir ses diyor ki, keşke herkes biraz az sesini yükseltse de masadan kalkmadan adam gibi konuşsa ama yok öyle bir dünya işte.
açıklamanın bizim sofraya düşen tarafı ise her zaman aynı: ertesi gün köşede bir tedirginlik, piyasada bir dalgalanma, zabıtta bir hesaplaşma. büyükler kendi kavgalarını en yüksek perdeden yaparken küçüğün huzuru bayram sonrası vitrin gibi dağılıyor. nato adil olacakmış, tamam da bu adaleti kim tartacak, hangi mahfilde kar derecelendirilecek? bir cevabı yok.
yazan kişi olarak en çok da şunu istiyorum galiba: biraz sükunet, biraz anlayış, bir de insanın kenara çekilince duyduğu o sessiz ritim. keşke nato, trump, adalet, hesap kitap kendi başına ne kadar boğazlarını sıksalar da masada en az bir kişi çıkıp derin bir nefes almayı bilse. çünkü birileri büyük büyük laflar ederken birileri hâlâ o lafların altında yatağını topluyor.
