yeşilçam repliklerini anımsamak

durup dururken aklıma bir replik düşüyor, ardından sabahtan akşama kadar dilimden gitmiyor. yeşilçam'ın o kesik kesik konuşan melodileri bende hep bir yarım kalmışlık hissi uyandırır. 'kadirim daha fazlasına yetmez mi' diye soran o ses gelince içim burkulur, çünkü benim de söyleyemediğimdir söz ne yazık.

bazen evde film açıyorum sadece odanın içine sinmesi için. tek başıma izlerken ağlamak geliyor, kimseye de anlatamıyorum, sözlüğe yazacak kadar ancak dayanıyorum. sanki bana iyi gelen şey zaman değil, daha gerilerden bir kesilme sahneleri.