çocuk yapmak

şehirde yaşayıp da çocuk yapmayı düşünmek, balkonda domates yetiştirmeye benziyor; umutla başlıyorsun ama sonuçta beton ve toz. oturduğum semtin sokakları oyuncak bebek arabalarıyla doldu, herkes birbirine bakıp 'acaba ne zaman?' diye soruyor. canım, ben pencereden izlerken görüyorum ki çocuk yapmak bir plan değil, tamamen bir kader. ne kadar hazır olursan ol, o minik canavar gelip hayatını alt üst ediyor. sonra 'keşke' demiyorsun da 'iyi ki' diyorsun; işte o yüzden bu işin mantığı yok, sadece his var.