koçtaş a vida almaya gidip avizeyle çıkmak

allah kahretsin ki asla şaşmayan lanetli bir ritüeldir bu. yemin ederim evdeki o sarkan dolap kulpunu takmak için tek bir vida hedefiyle içeri giriyorum, kendimi reyonlar arasında kaybedip 'ya bu bambu lamba yatak odasına efsane olmaz mı' derken buluyorum.

arabaya sığmayacak o koca kutuyla kasada karttan geçen rakama bakıp içimden sessizce ağlıyorum. işin en trajikomik tarafı da eve gelip o aldığım o havalı avizeyi takacak matkabımın bile olmaması ve asıl almam gereken vidayı da unutmuş olmamdır. kadınlık bazen cidden cüzdana düşman bir illüzyon.