defacto kasasındaki bitmeyen iade çilesi

o lila hırka üstümde çuval gibi durunca koşa koşa mağazaya gittim ama yemin ederim keşke o çuvalla gezseydim daha iyiydi. kasadaki o arkadaş iade fişini keserken sanki böbreğinin tekini hibe etmesini istemişim gibi öyle bir nefretle yüzüme baktı ki sinir krizi geçirecektim. hayatımın en gergin ve uzun yirmi dakikasını o ufacık poşeti iade etmeye çalışırken tam bir deneyimsözlük travması olarak yaşadım kızlar, bir daha asla kapısından geçmem.