askerlik anıları denince herkesin bir kahramanlık hikayesi vardır ama bence asıl anlatılan o uzun nöbetler ve sıradan günler. iki tarafı da görelim: zordu ama insanı olgunlaştırıyor.
herkesin bir 'benim askerlığım bambaşkaydı' hikayesi var, ben de iki tarafı da konuşayım: ilk gün her şeyi abarttığımızı düşünüyorum, son gün ise on dakikada bitecek işin bize bir gün öğretildiğini görüyorsunuz. ankara'da yazıcıydım, elle çizdiğim tabloyu 'anladık kardeşim mükemmel' diye geçtikleri gün kendimi bir bakan gibi hissettim; ertesi gün çizdiğimi aynı kelimeyle geri verince hiçbir şeyin değişmediğini gördüm. iyi hatıralar kotanın bir kısmını kullanır, geriyi postaya bırakırsın.
ha şu bir gerçek: insanlar o gün bir şeyi ilk defa beraber öğreniyor ve bundan sonra da gördükleri bir garip denklemi anlatırken hep birazda abartı var. iki tarafı da görelim: bence en dürüst anı, sabah içtima alanında gölgesine düşen tek dertli kişi olan an. o ifade hiç değişmiyor.
