yemin ediyorum çıldırmak üzereyim, sabahları güya daha çok uyuyacağım diye başladığım bu yolda sabahın sekizinde şiş gözlerle ve birbirine girmiş saçlarla laptoba bakarken buluyorum kendimi. ilk başlarda pijama ve filtre kahve konsepti harika geliyordu ama şu an toplantı aralarında sinirden tırnak etlerimi yolup aynı anda çamaşır falan asıyorum. sanki plazadan kaçıp kendi evimin gönüllü kölesi oldum. o kadar ki zoom ekranında kendi solgun yüzüme baka baka psikolojimi kaybettim, sürekli kamerayı kapatıp deli gibi parlatıcı sürüp tekrar açıyorum.
dışarıdan sorsan herkes aaa ne güzel yataktan kalkıp işe giriyorsun falan diyor ama gerçeklerle yakından uzaktan alakası yok. toplantının tam ortasında kapı çalınca üstüme alelacele geçirdiğim o tüylenmiş devasa polarla kargocunun bana acıyarak attığı o bakışı ben hiçbir ofiste yaşamadım. bir de akşam altı oldu mu mesai bitti sanan o aşırı iyimser kesimi hiç anlamıyorum,
beyaz yakalının ev hanımı hezeyanı gece on ikilere kadar asla bitmiyor. valla deneyimsözlük tarihinde bize daha büyük bir illüzyon yaşatılmamıştır, tükendim bittim artık.
