uzaktan çalışırken sütyen takma sorunsalı

sabahın köründe o yataktan sürünerek kalkıp bilgisayar başına geçerken insana hayatı sorgulatan en büyük dramdır bu. yani zaten evdeyiz, kime güzel görüneceğiz allah aşkına? sırf teams toplantısında omuz hizasında kurumsal gözükeceğim diye kendime ettiğim eziyetin haddi hesabı yok. toplantı biter bitmez o demir telli işkence aletini fırlatıp attığımda hissettiğim o ilahi rahatlama hissini yemin ederim en lüks spa merkezinde bile bulamıyorum. kargocu kapıyı çalınca yaşanan o iki saniyelik "üstüme ne geçireceğim" paniğiyle kapıya koşarken olimpiyatlara hazırlanan atlet gibiyim resmen.

geçen gün kamerayı yanlışlıkla açık unutup peluş panduflarımla arz-ı endam ettiğimde müdürün gözbebeklerinin büyümesini izlemek paha biçilemezdi. artık evdeki kedim bile beni düzgün giyinmiş görünce tanımıyor, yabancı biri sanıp tıslıyor hayvana travma yaşattım resmen. kurumsallık falan yalan dolan kızlar, yaşasın yerçekimine yenik düşen özgürlüğümüz.