dominos kuryesini kapıda karşılama gerginliği

açlıktan gözüm dönmüş, evde saç baş incin, üzerimde o en bol ve diz izi yapmış gri eşofmanla kapının dibinde pusuya yatmışım. zil çaldığı an kapıyı öyle bir heyecanla açtım ki çocuk elindeki pos cihazını düşürecekti korkudan. suratımdaki o makyajsız ve vahşi ifadeyi görüp de pizzayı suratıma fırlatıp kaçmadığına dua ettim resmen. hani o reklamdaki havalı teslimat anı nerede, benim kapıdaki bu sefil halim nerede diye sorguluyor insan.

bir de utanmadan temassız ödeme yaparken çocuk gözlerini kaçırıyor benden. yahu tamam ev hali bu, alt tarafı margarita yiyeceğiz sanki podyuma çıkıyoruz. neyse ki paketi kaptığım gibi içeri kaçtım, o ilk dilimi ısırana kadar geçen süre benim için yüzyıl gibiydi. sosları tam koymuş olması tek tesellim şu an, yoksa cidden oturur ağlardım.

(bkz: pizzanın verdiği o sahte mutluluk hissi)