tüp bebek sürecinde iğne deliğine dönen göbekler

ya gerçekten böyle tarifsiz bir yıpranma, böyle bir psikolojik şiddet yeryüzünde çok az kadının başına gelir. saati saniyesi şaşmasın diye telefon alarmlarıyla yaşayıp her sabah kendi kendini deşmek tam bir annelik fedakarlığı şovu gibi görünse de içeride kopan fırtınalar bedendeki o iğrenç morlukları çoktan aşıyor.

göbeğimdeki o mosmor krater haritalarına bakıp delirecek gibi oluyorum, deneyimsözlük okurken bile içim sızlıyor. o dışarıdan pıt pıt konuşan hemşirelerin bitmek bilmeyen hormon iğnesi eziyeti bitip de test gününü beklerken insanın beyninin nasıl yandığını anlamaları imkansız.

(bkz: göbekte morarmamış tek yer kalmaması)

inanın o göbeğim delik deşik olmaktan süzgece döndü artık, duşa girince içimden su sızacak diye ödüm kopuyor. eşim her akşam iğne yaparken sanki voodoo bebeğiymişim gibi hissediyorum sinirden ağlayacağım yeminle. şu bebiş bi tutunsun doğduğunda yediği iğnelerin hesabını tek tek soracağım ona.

her gün göbeğimden yediğim hormon iğnelerinden artık süzgece döndüm, yakında deliklerden çay demleyecekler. eşim iğne yaparken eli titriyor diye adama bir de terapi yapıyorum, sinir krizlerimi içime atıyorum mecburen. sonunda o minik mucize gelecekse bütün bu strese değer ama bu gidişle o doğmadan ben yaşlanıp menopoza gireceğim.