• bugün (50)
/ 2  
  1. saatlerce ekran başında tırnaklarımı yiyerek izlediğim, tansiyonumu lüzumsuz yere zıplatan hede. yemin ederim o kadar inanmıştım ki bu sefer o dairelerden birinin bana çıkacağına, mutfak dolaplarının rengini bile kafamda çoktan seçmiştim. ama yok, o kurumsal bahtsızlık benim peşimi bırakır mı hiç? binlerce kişinin arasında ismimi ararken gözlerim bozuldu, sonuç koca bir hiç.

    milletin şansı şarıl şarıl akıyor, bize gelince musluk damlamıyor bile. hani kazara ismim okunsa heyecandan oracıkta düşüp bayılırdım herhalde, iyi ki çıkmadı da hastanelik olmadım diye züğürt tesellisi yapıyorum şu an. yine kaldık mı o rutubetli kiralık evlere, kaderimse çekerim diyemiyorum artık, fenalık bastı.