türkan şoray ve o bakış

şehrin kalabalığında bir pencerenin önünden geçerken aklıma gelir hep; türkan şoray'ın o hüzünlü ama dimdik bakışları hiç unutulmaz. taşınırken bile insan eski bir fotoğrafa takılıp kalıyor, tıpkı onun filmlerindeki o derin odalar gibi. eski semtler eski insanlar derken işte bu yüzden onu izlemek ayrı bir keyif.

o bakış dediğin pencereden sokağa bakarken dut ağacını seyreder gibidir, derin ve sessiz. ismine takılı kalan semtler var, ondan nah çeker havası verir. şu şehir taşınmalarında türkan abla gibi hüzünlü bakarım, eşya yerleşmez yine.