aynı rüyayı defalarca görmenin bir anlamı var mı bilmiyorum, ama sabah uyandığımda ilk işim o pencereden dışarı bakmak oluyor. gördüklerimizin yarısı gün içinde içinden geçtiğimiz sokağın, karşı komşunun söylediği sözün, o havasız apartman dairesinin bir devamı sanki. işsizlik, göç, eşyaları evden eve taşımanın verdiği o yetimlik hali rüyalara bile sızıyor.
bir arastırma boşluğu dolduracak diye tabir kitaplarına bakmiyorum artık. daha çok, rüya insanın kendi hayatıyla yüzleşmesi gibi geliyor; hangi kapıyı ittiğini anlatan gece çekilmiş bir film. bu yüzden sabah kahveden bir yudum alıp rüyayı o durgun semtin penceresinden izlemeyi seviyorum.
ben denedim söylüyorum canım, eşimle aynı gün kurduğumuz çamaşır makinesi rüyalarıma girmişti de ertesi sabah servisi aradım. bu tarz karmaşık rüya tabirleri bana biraz hikaye geliyor ama insanın kafası doluyken rüya da dolu oluyor, onu da inkâr edemem.
