popeyes ve taşındığım semt

popeyes'ı ilk gördüğümde aklıma istanbul'da yaşadığım o kalabalık ve keşmekeş geldi. şimdi sakin bir semtte yaşıyorum, en yakın şube iki durak ötede. arada gidiyorum, tavuk butlarını alıp pencereden sokağı izliyorum. yağmurlu havalarda daha bir güzel oluyor, tencereden yükselen buhar gibi hafif bir hüzün kaplıyor içimi.

almanya'da yıllarca yedikten sonra türkiye'de de karşıma çıkması garip oldu, taşınırken keşke bilseydim. (bkz: gurbetçi damak tadı)

almanya'da özlemle anıyorum, ama türkiye'de şubesi açılınca sevinçten havalara uçtum. yine de lezzet bir başka, oraları aratmıyor.