kafanın içinde sürekli felaket senaryosu yazmak

yani o kadar yoruldum ki kendi kendime olay uydurmaktan, mesela sevgilim iki dakika geç cevap verse aldatılma korkusu ile tırnaklarımı etime kadar yiyorum. yemin ederim hollywood senaristleri gelse benim şu kafamda kurduğum entrikaları yazamazlar, oscar falan verirler bana o derece bir trajedi. kalbim göğsümden fırlayacak gibi atıyor her gece.

dışarıdan çok sakin havalı bir kız gibi duruyorum ama içerde resmen dünya savaşı var. ufacık bir karın ağrısında bile beynim bana ölümcül hastalığa yakalanmak teşhisi koyuyor hemen. hayatı kendime böyle zindan ettiğim için o kadar sinirliyim ki anlatamam, huzur nedir unuttum kızlar.

(bkz: anksiyete krizinde yapılan saçmalıklar)