istanbul da yaşanır diyenin akıl sağlığı

her sabah o metrobüse binerken saçım başım dağılıyor, resmen insanlıktan çıkıp paçavraya dönüyorum. o trafiğin içinde geçirdiğim krizleri ve soluduğum leş egzozu düşününce burada yaşanır diyenin aklından şüphe ederim. cildim bile bu şehrin stresinden mahvoldu, iki yılda resmen on yıl yaşlandım. bu kaosta yaşanmaz, sadece hayatta kalmaya çalışıp sinir hastası olunur.

sabahın köründe metrobüste ter kokulu adamların koltuk altını soluyarak işe gidip üstüne buna yaşam diyen biri net olarak klinik vakadır. valla ben artık o kadar delirdim ki yolda yürürken kalabalıktan fenalık geçirip bayılacak gibi oluyorum. pılınızı pırtınızı toplayıp köye dönün kızlar, benim ruh sağlığım kalmadı çünkü.