eski türk filmlerinde ruh hali

akşam izlediğim bir filmden sonra nedense insanın içine bir hüzün çöküyor. eski filmlerdeki o melodram, bir aşk için ağlayan kadıncağızlar bana iş hayatımda yenilmiş gibi hissettiriyor. bazen keşke her şey o filmlerdeki gibi saf ve kırılgan olsa diyorum insan.

kar yağarken cızırtılı bir siyah beyaz sahnede mevsimsiz bir umut bulurum, offline döngülerle daha temiz işliyor insanlar galiba.