embriyo transferi sonrası 12 gün beklemek

iki dakikada bir tuvalete gidip çamaşır kontrol etmekten ciğerim soldu resmen. doktor beyimiz gayet rahat "normal hayatına dön" diyor ama ben korkudan adım atamıyorum, sanırsın hapşursam her şey bitecek. kalçam zaten iğnelerden haritaya döndü, üzerine oturamıyorum bile acıdan.

bir de şu "kafana takma, stresten olmuyor" diyen akraba terörü var ki, ıslak odunla kovalayacağım hepsini az kaldı. takma ne demek yahu, içimde şrödinger'in kedisi gibi bir durum var, var mı yok mu belli değil. test gününe kadar kafayı yemezsem madalya taksınlar bana.

(bkz: bekleme süresinde googleı çökertmek)