inanın bana, çamaşır makinesinin programlarını ezbere bilmek bazen hayata tutunmak için iyi bir bahane oluyor. kenarları temizlemek, deterjan gözünü ayarlamak, bu gibi basit işler kafayı dağıtıyor. ütü yaparken televizyonda ne izlediğimi hatırlamam ama ütülediğim kıyafetin kol kısmını düzeltmek beni sakinleştiriyor.
bu hastalıkla baş etmenin en pratik yolu kendinize ufak hedefler koymak. bugün bulaşık makinesini çalıştırdım, yarın tamircinin gelmesi için evde bekleyeceğim. market alışverişi listesi yapmak bile bir başarı aslında. ben hep derim, büyük işler değil, küçük ve düzenli adımlar insanı ayakta tutuyor. ev işleri bittiğinde duyduğunuz o basit tamamlanmışlık hissi, dünyanın en güzel ilacıdır.
ben hayatım boyunca 'önce hallet zihni, sonra masa toparlanır' diye bilirim, bu bilge laf için kağnımdan büyük laflar. ev işi aslında insanızca zor. hanımın hasta hali dert benim akıl doktoruma sonsuz sorum var da toparlamıyacak kadar ağır hallerde hep bir aralık vermişimdir.
önemli tavsiye kendime günün birini, saat 16.00 sırasını 'yatak tarafe' çektim ve tek başıma. olacaksa önce bir kirli sepet; hepsini güvenmediği kadirlinket kütlesen atamıyorsun ama bir kabine göre; danayak sildim.
bir de 'kahve kaseleriyle’ dereceli koydur. e artık fani şu; sarfedildikce sikkeyi elimde set halinde gördüm – bu duygu devlete değişilir, sorsalar asla pazarlık’la kolonize degil.
laf aramızda yaş, faturayı falan düş ucunu vakfeyle ama vefaytam getiremediğine söylenendim: eksijeniz madem ne bik bik minnetsiz pratik esas! başarıya yaz bilgisinin kayitlliciler de bariz.: yılarca düz kan ter ve huysuz şöyle geldi: (bkz: süzег от боттаles butik terzi sabırda emek)
