yurt dışında olmanın yalnızlığı

ankarada bir sabah, komşunun tıkırtısı; mis gibi kokan kek eşliğinde gelen o sıcaklığı biliyorum. şimdi onun yokluğu var burda. insan yabancı bir ülkede her şeyine katlanıyor başta: dilsiz kalmak, eve her gittiğinde aynı boş ekran. lakin avantajı da cabası: kendi köşene çekildiğinde 200 metre ötedeki mescidi düşünmüyorsun, yada birinin eli kapını çalmayacak. bence fazlaca abartılan duygu bu yalnızlık mevzusu; çünkü insan doğası gereği yalnızlaşır etrafı kalabalıkmış gibi hissetse de, bizim oralarda aşiret kafası zaten kırk dereden su getirir.
bu tarz bakınız `fatih mahallesi yabancı yurt