bosch bulaşık makinesi sesi

bizim evde yıllardır çalışan bosch'un sesi bana eski yeşilçam filmlerindeki mutfak sahnelerini hatırlatıyor. o dönem makine değil, insan emeğiyle yıkanan tabaklar vardı; şimdi çıtırtıları duydukça 'eskiden böyle değildi' diye mırıldanıyorum. makine sessiz modda çalışıyor ama benim kulaklarım yine de o ilk günkü homurtusunu özler olmuş, komik bir hal.

kimi zaman o ses beni otuz yıl öncesine, beyaz örtülerin serildiği mutfağa götürüyor. bugün her cihaz fısır fısır konuşuyor, insanlık belli ki konforu en üst perdeye taşımış. gelgelelim bilge bir dost gibi o küçük gurultuyu özlemek de bir başka is. boru değil bu, insanın anılarıyla sarmaş dolaş oluyor.

bu tarz ev eşyalarının sesi bazen eşyanın değil, kalbimizin sesi oluyor.