defacto iade kuyruğunda harcanan gençliğim

kızlar inanın bana o incecik trikoyu geri vereceğim diye kasada resmen saçlarıma aklar düştü. yani alt tarafı bedeni uymadı diye geri getirdim; sistem dondu, müdür bey molaya çıktı, kasiyer kız bana hayatın anldıbını sorgulatan o bomboş bakışlarıyla kenarda beklememi söyledi. hayır bir de arkamda dikilen teyzelerin o yargılayıcı nefeslerini ensemde hissederken altı yüz liralık iade için sinir krizinin eşiğine gelip değip değmeyeceğini kendi kendime tartıştım durdum.

sonunda o iade fişini elime verdiklerinde sanki oscar ödülü almışım gibi hissettim yemin ederim. hani oradan çıkıp şöyle kendime geleyim diye bir kahve içeyim dedim ama deneyimsözlük ortamında bile okusam inanmayacağım o travmatik yirmi beş dakika yüzünden bütün yaşam enerjim sömürülmüştü resmen. bir daha oradan kabinde saatlerce denemeden çöp bile almam, iade süreci bildiğin hayatta kalma savaşı çünkü.