şener şen ile büyümek

şener şen ekmeği sahanda tek başına götüren nesilden gelmişiz biz resmen ayol. muhsin bey'i, neşeli günler'i açıp izlediğinde hâlâ o teskere, o banka soygunu sahneleri ekranın en dijital halinde bile eski bir ağırlığı taşıyor sanki. ben açıp izlerken karakterlerin konuşma ritmine, sahne geçişlerinde neredeyse bir vhs tutukluğu arayan tarafımla dalga geçiyorum ama napayım, güzel şeyleri seviyorum işte.

büyümek dediğin şey koskoca bir film arşivine denk geliyormuş, farkına vardım. yeşilçam'ın o efsane oyuncuları çocukluktan uçup giden bir vcd kutusu misali hafif, ama şüphesiz bıraktıkları telve çanaktaki gümüş tepsi kadar zarif.