psikolog tavsiyesi

beni bu fikre iten şey aslında yürüyüş sırasında fark ettiğim bir dükkan vitriniydi. sanki insanlar birbirine bunca yakınken en çok yalnız kaldıkları an, işte o vitrindeki gibi soğuk cam arkasında kalınıyor. terapi denen şey de bazen bu cama bir nefes üflemek; büyük müdahaleler değil, daha küçük, daha insani bir alan yaratmak.

dolayısıyla tavsiyem: bir sınır çiz ve bunu konuş. duyguları lise defteri grisiyle de olsa yazdın mı, terapi süreci daha az madeni para gibi, daha çok sabırla büyüyen bir hediye paketi gibi geliyor.