patron kavgasının anatomisi

patron kavgası desem alışveriş kuyruğundaki teyzeleri, ramazan pidesi sırasını ve plajda şezlong rezervasyonu meselesini anımsıyorum. işe giderken otobüs kuyruğunda duyduğum o yüksek sesli telefon konuşmaları bana bir nebze şehir kaosun şiirini hatırlatıyor.

insanlar işten kafayı sıyırmış gibi birbirine girdiğinde gözlerim istemsizce camdan geçen martılara takılıyor, ne kadar didişseniz de bir gün aynı yerde kebapla barışacaksınız diyesim geliyor. lakin diğer yandan en boş vakitte bile patrona atacakları tweetler yüzünden izmir vapurunda yer kalmıyor, bu kez de onlara hak vermeyi düşünüyorum.