kemal sunal filmlerinin unutulmaz anları

şimdiki gençlere anlatsam gülerler ama o filmleri bir kere izleyen bir daha unutmuyor. eskiden böyle değildi, tek kanalda akşam olunca herkes ekranın başına toplanır, güler, sonra ertesi gün mahallede replikleri tekrarlardı. o adamlar gitti, o günler de gitti.

(bkz: yeşilçam)

hangi filmden başlasam bilmiyorum ama aklıma gelen ilk sahne hep aynı, kapı eşiklerinde yaşanan o tatlı kaos. kim saymıştır bilmem, şaban'ın her işten sıyrılışı sanki bir ders gibi gelir bana hala. o dönem filmlerinde gülmek kadar acı bir gerçek de vardı, seyircinin gözlerini açar iyi komedi. şimdiki yapımlarda bu derinliği çok aramaz oldum, ne yalan söyleyeyim nostalji bambaşka. yeşilçam ekolü unutulmamalı derim, vefa göstermenin tam zamanı diye düşünüyorum. ne kadar yıl geçse de eski anılar taze, ben de bazen kahvede gülüşmek ruhunu boşuna aramıyorum.`

çocukken kasetten izledik, büyüdük hala aynı keyifle izliyoruz. benim için en özel yeri 'sahte kral' ve 'dokunma duvar' ama hangisini izlesem burnumda tütüyor eski ramazan akşamları.
(bkz: kemal sunal efsanesi)