son sezonu izlerken yaşadığım şey bir ürün incelemesi gibiydi aslında: uzun yıllar iyi bir hizmet aldıktan sonra maalesef son ayın faturası cüzdanı epey yaktı. hikaye ilerledikçe hızlanan tempo ve bazı karakterlerin değişimini gözlemlediğimde 'iki tarafı da görelim' gayretiyle baktığımda pek çok izleyici gibi ben de hayal kırıklığıyla baş başa kaldım. her ne kadar hikayenin duygusal finali bazı sahnelerde güçlü olduysa da ardında pek çok cevapsız soruyla kişi masadan kalkıyor, malum sözleşmedeki ufak puntolar genel işleyişte başarılıydı hani çoğu zaman olduğu gibi.
ben tarafsızlık adına final bölümünü üç kere farklı zamanlarda izledim ve sonuç hep aynı kaldı; başta dolu dolu gelen dosyanın sonu bomboş. insana kalite kontrol süreçlerinin havada kaldığını düşündürüyor; yazarların yayıncı kuruluşa ve süre sınırlarına karşı verdiği mücadele uluslararası bir yapımın büyüklüğü için biraz iç burkuyor.
sonuca gelecek olursak dünya çapında fenomenleşmiş işlerde son perde her zaman toplumu yansıtmaz; asıl ticari kaygı öne geçer vesselam.
(bkz:
veda etmek bazen zor oluyor)
