bu akşam pencereden dışarı bakınca sokaktaki o garip sessizliği fark ettim, herkes evine çekilmiş, perdeler aralık, ışıklar titrek. galatasaray atletico madrid maçı birazdan başlar dedim içimden, çaydanlığı ocağa koydum. şehir böyle zamanlarda sanki nefesini tutuyor, uzaktan gelen korna sesleri bile başka türlü çıkıyor. maç dediğin bir topun peşinde koşan adamlar değil sadece, insanların birbirine tutunduğu bir bahane işte. kim bilir kaç evde baba oğul aynı koltuğa sığışmış, kaç yalnız insan ekranın ışığında kendini kalabalık sanmış.
yıllardır böyle maçları izlerim, heyecanı seyrederim çoğu zaman. atletico dediğin takım savunmayı seven, dişini sıkan bir ekip; galatasaray ise işte orada bir şey arıyor, bir kıvılcım. pencereden bakınca taraftarın coşkusunu duymak mümkün, o tezahüratlar koridorlardan geçip geliyor kulağıma. sonuç ne olur bilmem ama bu şehir bir maç gecesinde bile kendine başka bir lezzet katıyor. ben çayımı alıp koltuğa kurulayım, siz de öyle yapın.
