eski türk filmlerindeki oyunculuk

ah o eski filmler yok mu, ben onlarla büyüdüm. şimdiki gençler bilmez ama bizim zamanımızda artist dediğin adam karizmayı kaşlarıyla yapardı, ağlaması bile bir başkaydı. bir an gelir, evin direği sarsılır; bir sahnede sevgiliye bakış vardır ki kelimenin tam anlamıyla 'ne güzel demiş' dersin. eski türk filmlerinde abartılı oyunculuk vardı ama içtendi; Şener Şen girer, ortalık yıkılır, Adile Naşit girer herkesin içi ısınırdı. sinemamızın ta kendisiydi.

şimdi o eski filmleri izlerken insan hem gülüyor hem de 'neden böyle bitirdiler ya, mutlu son varken' diyor. ama asıl mesele şu ki o filmler bir dönemin aynası; ne kadar tekrar izlesen de baymaz. ben şimdiki oyunculuklara da saygı duyarım ama dediğim gibi, ben bunu gördüm geçirdim, o eski filmlerdeki samimiyeti hiçbir efe algoritması veremez.

(bkz: fenerbahçe filmi gibi ama daha hüzünlü)