eski türk filmleri neden güzel

tek tıkla açıyorsun, üç saniyede akıyor, hızlı. ben bunu bir skrol gibi izliyorum bitiyor vallahi, eski reklam aralarına sabrım yok.

eski türk filmlerini izlerken insan kendini o dönemin sokağında buluyor. şimdiki filmlerde her şey çok hızlı, çok parlak, çok yapay. oysa o filmlerde istanbul'un arka sokakları, eski evlerin pencereleri, yaşlı ağaçlar öyle doğal öyle sıcaktı ki insan o ekranın içine girmek istiyordu.

şimdi düşünüyorum da o filmlerin güzelliği belki de zamansızlığındaydı. insan ilişkileri, aşk, vefa, dostluk hep aynı eksende ilerlerdi. ne kadar sade o kadar gerçekti. şimdiki filmler görsel şölen derdinde ama ruhu kaçmış. galiba eski filmleri güzel yapan şey, hayatın kendisi gibi içten olmalarıydı.