eski türk filmleri

eski türk filmleri denince akan sular durur da, şu klişeleri de artık bir kenara koyalım. her filmde zengin kız fakir oğlan, her filme bir ağlama sahnesi, her son bir düğün. yıllardır aynı senaryo, madem bu kadar seviyoruz neden aynısını tekrar tekrar çekiyoruz, anlamış değilim.

askerlik, memleket, hasret temaları güzel tamam da, sanki her film birbirinin kopyası. yine de eskişehir'de akşam oturup bir yeşilçam klasiği açınca insan bir tuhaf oluyor, o ayrı mesele. bürokrasiden bıkmış biri olarak derim ki keşke bugünkü hayat da o eski filmlerin sonu gibi tatlı bağlansa, ne güzel olurdu değil mi. (bkz: yeşilçam)