neden erkekler kadınları obje olarak görmeyi istemiyorlar, ve onun yerine hemen hayatlarını adamak ve onlara bir sürü yatırım yapıp onlara bağlanmak istiyorlar?
bu işte konunun özü. bu istek o kadar çok ki, evlenirse asla ona sadık kalamayacak, birkaç yıl sonra sorun çıkarması garanti kadınları bile yıllarca mutlu bir şekilde yaşacağı kadınlar olarak görüyorlar. bu algı bozulması neden?
temeli şu. erkek, sevgili olarak göreceği, obje olarak kabul edeceği be orta vadeli bir ilişki yaşayacağı bir kadını temelde istemez. bu kadından korkar ve hatta hoşlanmaz. böyle bir kadın evrimsel olarak da ona korku verir. kötü kadındır çünkü evrimsel olarak. bağımsız ve hayasız, edepsiz kadındır. tehlikeli kadındır. onu yok edebilecek kadındır. yani hem onu kendine bağlayabilecek, hem de sonra onu terk ederek duygusal ve zihinsel olarak ağır hasarlar bırakabilecek kadındır. ya da cinsel olarak onu baştan çıkaracak, onu çılgınlar gibi kendine bağlayacak, sonra da yine onu zorlayacak ve hayatını kaydıracak kadındır.
kısaca aslında erkekler her kadını evlenilecek kadın olarak görmek ister. hiçbir kadının "özgür ve asla evlenilemeyecek ve asla da evlenilmemesi gereken, hatta sevgili olarak bile orta vadeli bile düşünülmemesi gereken kadın olarak" görmek istemez. bu erkeklerin zayıf noktasıdır. ama şöyle düşünün, bir kadın var karşınızda 30 kişiden fazla insanla birlikte olmuş 100'lerce kez sevişmiş ve çok fazla ortam görüp geçirmiş. siz bu kadına çok masum ve içtenlikli duygularla bakıyorsunuz. ve gidip bir de evleniyorsunuz. ve bir sürü yatırım yapıyorsunuz. ve o kadının size ait olmasını bekliyorsunuz. o kadın bir süre sizin masumluğunuzdan dolayı size ait olabilir, size sadık olabilir, ama sizin masumiyetinizi sömürdüğünde, yani sizi öfkelendirip, üzüp, caınınızı acıtıp yavaş yavaş artık masumiyetinizi kaybettiğinizi görmeye başladığında artık sizden soğuyacaktır. artık sizden rahatsız da olmaya başlayacaktır. ve en iyi ihtimalle ayrılmak ister, en kötü ihtimalle de sizi ayrılmaya zorlar. ve sonuçta hayatınızı da o kadına ipoteklediğiniz için, ölene kadar o kadının sonraki sevgililerine de sponsor olursunuz. kadın sizi s*kip birakmış olur, üstüne de ölene kadar harçlık verir durursunuz. ve sizde yaratacağı yıkımlar da cabası.
kısaca malesef gerçekçi olmak gerkeiyor. evlenilecek masum kadın azdır. özgür ve cinsel olarak aktif olmasa da, evlilikte sizi huzur verecek kadın çok daha azdır.
siz evde huzur, konfor, keyif rahatlık ve sakinlik ararsınız. ama kadınlarn önemli bir çoğunlu sizinle savaşmak, mücadele etmek ve sizin eril enerjinizi, vahşi enerjisiniz görmek ve onunla yüz yüze gelmek isterler. kadınlar sizin "iyicil ve tatlı, şefkatli ve efendi" yüzünüzden çoğu zaman tiksineceklerdir. o yüzden sürekli sizi bir şekilde öfkeli, gergin, sorunlu ve çatışmalı hale sokmanın bir yolunu bulacaklardır.
gelelim diğer meseleye. erkekler peki neden kendi içsel yaklaşımları sebebiyle kadınlarla sevgili olmak istemez, belirsiz bir kısa-orta vadeli cinsel ve ruhsal bağ kurmak istemez bunun yerine evlilik peşinde koşar?
evet, yani bu pek görülen bir şey değil gibi aslında, ama bu görülmeseydi eğer hiçbir erkek evlenmezdi. sonuçta evlilik tamamen erkeklerin iradesiyle yürüyen bir şey. ve bu kadar evlilik olduğuna göre erkekler hala bazı kadınlarla sevgili olmak yerine evlenmeyi seçiyorlar.
peki neden? işte burası asıl olayın final konusudur. erkek, kadın için sürekli bir emek vermek istemez. kadın için sürekli bir çatışma yaşamak istemez. kadın için sürekli bir "acaba beni bırakır mı, başkasını bulur mu, başkasına aşık olur mu, benden vazgeçer mi?" diye düşünmek istemez.
yani erkek şunu ister, eve gelsin, kadın onu sevgiyle karşılasın, kadın zaten ona ait olsun. bir çatışma, savaş mücadele, elde etme uğraşı bir karizma ortaya koyma, meydan okuma, meydan okunmalar karşı doğru tepkileri verme... bunlarla uğraşmayı istemez. erkek, evinde huzur ve rahatlık arar. çünkü sevgili olmak, sürekli bir çatışma da demektir. sürekli bir karşılıklı test hali demektir. erkek ise, bundan yorulur. hatta çoğu bunu işkence olarak görür. yani kadını tavlamayı, kadını ikna etmeyi, kadında bir etki yaratmayı, kadında bir tutku ve arzu yaratmayı, kadında bir merak gizem, çekim yaratmayı. ve sonra da bunu sürdürmeyi. evet bu büyük bir işkencedir. özellikle çok görmüş geçişrmiş kadınlar üzerinde. yani özellikle modern kadınlar üzerinde bu büyük bir işkencedir. yani erkek belki bir kadınla ilk tanışıntığında çok karizmatik davranabilir, sonraki karşılaşmalarda da özel bir tutum ve çekicilik yaratabilir, etkileyici olabilir, farklı şekillerde zekasını, üstünlüğünü, değerini ortaya serebilir, iyi giyinebilir, güzel gülebilir, arkadaşları çerçevesinde özel bir tutum gösterebilir. ama bunları sürekli yapmak aşırı yorucu bir şey. erkek bunlarla uğraşmak istemez.
erkek, tavladığı, elde ettiği, bir şekilde kendini beğendirğdiği kadını evine almak, evlenmek, ve onu sahiplenmek ve artık onun üzerinde bir kaygı taşımamak ister. artık o kadının yanında karizmatik, özel, değerli, yüksek biri değil tamamen kendisi olmak ve başka şeylerle de ilgilenebilmek ister. yani erkek, çok uzun süreler bir kadına sürekli kur yapmak istemez. bunu çok yorucu ve tüketici bulur. dahası bunu yapacak gücü ve yeterliliği de kendisinde bulmaz. orta vadede tüm taktikleri bittiğinde, kendi önemsizliğinin yani sınırlarının, basitliğinin ortaya çıkacağından korkar. bir an önce kadını eve kapatmak ve kendine ait kılmak ister.
ama bu işte geçerli bir durum değil. malesef değil. çünkü o kadınlarla evlenseniz de, ev ortamında tamamen huzurlu çocuksu dağını ve alaksız biri olduğunuzda kadın bu durumdan çok hoşnutsız olacaktır. çünkü kadını siz tavladınız, etkilediiniz, ama o hikaye bitti. artık kadına sevdiğiniz bir ev hayvanınız gibi bakıyorsunuz, böyle özel değerli ve sahip olmak istediğiniz ama sahip olmadığınız biri gibi bakmıyorsunuz. kadına, nasılsa ona ait olan biri olarak bakıyorsunuz. ve bu kadını çok rahatsız edecektir. yani modern kadınların çoğunu.
ve diğer konu da, erkekler, çocuken annesi ile huzurlu bir zaman dilimi yaşadılarda, bir süre sonra bundna sıkılırlar. yani annesi ile mutlak huzurlu keyifli ve tatmin dolu, neşeli ve rahat konforlu bir süre, yıllar geçirdikten sonra artık bundan baygınlık gelir ve hayatı keşfetmek yeni şeyler görmek istemeleri gerekir. bu sağlıklı durumdur. asıl amaçları artık dünyayı keşfetmek kendini keşfetmek, bir şeyler başarmak ve hayatta bir şeyler yapmaktır. kendi sınırlarını ve dünyanın sınırlarını görmek isterler. ve bulacağı sevgililer ise ona eşlik etmesi gereken insanlardır. normal bir erkeğin hayat amacı, yöneldiği şey dünyanın kendisi olması gerekir. arkadaşlarıyla enteltüel, sevgilileriyle ise cinsel ve ruhsal bir paylaşım yaşar ve yüzünü yine dünyaya döner.
ama erkek eğer, annesiyle bu çok yakın ve çok keyifli ve çok güzel hayal gibi yılları yaşayamadıysa, yani çok huzurlu ve miskin olduğu her şeyi kelimenin tam anlamıyla mükememl hissetirdiği yılları yaşayamadıysa, ozaman bunu arayacaktır daima. yani sürekli kendine bunu yaşayatacak bir anne figürü arayacaktır. onu bulmak ve o huzuru, o keyfi, o rahatlığı ve o mutlak güzel tamamen pozitif hissiyatı yaşamak isteyecektir. sevgililerinde de aslında ilk aradığı şey cinsel/ruhsal yakınlık değil, yani enerjisel ya da tensel bağ değil, annesinde bulamadığı o aidiyet ve metafizik bağlanma olacaktır. aslında sevgililerini biraz taciz etme arzusu duyar bu erkekler. çünkü onlara sevgili gibi değil, erkek gibi değil, şehvetle değil tuhaf bir içsel sefkatle sokulurlar. ve onları tamamen sahiplenmeye yani ruhsal olarak sahiplenmeye çalışırlar. onları cinsel obje olarak değil, elegeçirilebilecek ruhsal bir kaynak olarak görürler. bu kadınları neredeyse her zaman rahatsız eder. kadınlar, hiçbir erkeğe annelik yapamazlar, hiçbir erkeği o kadar içselleştiremez ve ruhsal olarak metafizik olarak kabul edemezler. o kadar içli dışlı olamazlar.
tümünü göster