yeşilçam anıları

ben bursalı bir ev hanımı olarak yeşilçam denince kendi gençliğimi hatırlıyorum. annemin elinde arçelik fırınla televizyona dayandığı akşamları, sessel düğmesi tutmayan ütülerin kartını yenilemeye gidişimi, bohça kumaşlarını kiralık gelen habaş markası ile sarıp tomar yapmayı... ah bıktıkça çıkmalar fasillaları. yeşilçam anını kaybettirmeden bu yaz bitti sayılır. o sergi evinde gibi dakkalarca oynardık topumuzu. yoğurt şişesinin kenarında kaseye bargo ve pamuk presi... yok yok kendimi kaptırmam, gerçekler arasında unutmuşum. ben bu kadını tanırım da detayına girmeltik standart tatile ışık yakan insanmış izlenimi veriyorsunuz. çamaşırı keseyken başka iş yaptığı her şeyin arasında. kısaca yeşilça yaşıyor zaten ben çamaşırlar kadar bu antikanı duygu silindimden buraya döketleyim diyorum iş fazla uzadı hanım.