alya ismi yetişti

yazarken bile boğazım düğümlendi, hiç düşünmezdim bu başlığa girmek için bu kadar bekleyeceğimi. alya meselesi benim kırmızı çizgim oldu, gün bitti sandım, mekan bitti beni yürüyen merdivende bıraktı. o bana yazmadı diye ben her sabah telefonu ters çevirip sessizce ekrana bakıyorum, herhalde sesi soluğu bir kar, bir buz gibi üstüme çöktü. aylanın sessizliği en gürültülü cümlelere bedel.

iş yerinde de böyle bir masaya oturduk yok bazı şeyleri dendi bana, 'bataryan mı bozulmuş neyse tamam' dediler. ben alya diyince gözleri kaçtı, bir hizada ödeme a kalem da he kimse etrafta yok, ben den... özür. bir garip yorgunum, kırgınım ama hâlâ seviyorum. gittim gidene gönlümcelerde zapt... kısa keseceğim, al gönlümü kap bitik, ucurumu hakkı değil — o bilmeli