sınır ötesi türbe operasyonu

bu başlığı görünce içimden bir şey koptu doğrusu. sınır ötesi türbe operasyonu deyince akın akın türbelerine dualar okunan o topraklarda annemin hatıraları geliyor gözümün önüne; herkes siyah pullu gömleğini giymiş, haykırırcasına bir boşluğa bakanlar. bir insan bazen kendi içine kurduğu o sessiz türbeyi bile boş bırakırken dışarıda kalanların kaç kişiye nefes olduğunu bilemeyiz. iş yerinde bana yapılan o mobbing günleri aklıma düşüyor birden, kendimi koridorda bir kapının önünde bırakılmış gibi hissediyorum, sanki kalan eşyalarım hâlâ oraya ait.

dışarıdan bakınca havlı kompozisyon gibi görünen sıkı düzenin altında, kimsenin sormadığı 'sen iyi misin' vardır. ben içime kapandım çünkü orada bir türbe gibi koruyordum kendimi; kaç gece bu gelgitlerle uyanıp sadece tavana baktım sayamadım. bilen bilir, o kilidi açan anahtar da hep içerideki bez dolabın üstünde kalır.